همش با خودم ميگم ، خيلي از آدما اين همه كارهاي زشت و بد،  تو اين دنيا انجام ميدن  و در واقع با

بدي كردن ، خدا رو ناديده ميگيرين و خيلي از آدمها هم هميشه همه ي كاراشونو براي رضاي خدا

 انجام ميدن و در واقع كارهاي خوبشون بيشتر از كاراي بدشونه خب بالاخره همه آدميزادن و آدميزاد

 هم جايز الخطاست پس يعني معصوم نيستن كه نتونن و نخوان كاراي گناه و زشت انجام بدن . و

در واقع هر چقد هم كه خوب باشن بالاخره   جنبه ي گناه كردن روهم دارن . اما حرف من اينجاس ، كه

توي اين بل بشو و زشت و بد زمونه ، خدا چيكار ميكنه؟ خدا با خوبي كردن آدما خوشحال ميشه و با

بدي كردن  اونا ناراحت؟ بله درسته حتما همين جوريه ، اما من به اين دليل اين حرفو زدم چون فك كردم

خدا فقط با يه نفر طرف نيست كه اون آدم  اگه ناراحتش كنه ناراحت بشه و اگه خوشحالش كنه

 خوشحال بشه !!

 بخاطر همينم من ميخوام بدونم آيا خدا هميشه شاده يا هميشه ناراحته؟ خب خودمونيم ديگه !

 بدي روزگار و اين دنيا خيلي بيشتر از خوبيايي كه آدما بخاطر خدا دارن انجام ميدن. اما آيا خدا با اين

همه كفر و ظلم و ستم؟  هميشه خنده روهست ؟

اين روزا خيلي اين سوال ذهنمو مشغول كرده . بايد به خدا هم بگيم بخنده؟ بايد به خدا هم بگيم

 ناراحت نشه؟ يا نه !! خدا هميشه داره ميخنده  و همه ي گناهارو داره ناديده ميگيره؟ درسته ميگن

خدا صابره يعني صبرش خيلي زياده . اما خب نميشه گفت خدا چون خيلي صبوره اصلا ناراحت نميشه؟

 يا ميشه گفت؟

من با اينكه نميدونم خدا هميشه  ناراحته يا خوشحاله !  اما بهش ميگم خداي مهربونم تو رو به

عظمتت قسم ، بخاطر گناهامون خودتو ناراحت نكن. خودت كه ميدوني ما در مقابل تو خيلي ناچيزيم

حتي يه ذره هم نميتونيم مث تو مهربون و با گذشت و خوب باشيم . اينبارنيومدم ازت بخوام

گناهامو بخاطرخودم ناديده بگيري بلكه ازت ميخوام گناهامو ناديده بگيري چون دوست ندارم توهم

بخاطر كوتاهي و قصور و گناهاي من ، خودتو ناراحت كني پس خدا جونم خواهش ميكنم بخند.